Τὸ κείμενο τοῦ κυρίου Θεοδωρίδη δημοσιεύτηκε στὸν ἱστότοπο http://www.thegreekcloud.com/ ποὺ δὲν εἶναι πιὰ διαθέσιμος. Τὸ παραθέτω ἐδῶ ὅπως ἀκριβῶς δημοσιεύτηκε.
Νεκρή φύση
Προσεγγίζω το κείμενο αυτό, στον χώρο που μου επιτρέπεται ανάμεσα σε δύο αυτούργια ρητά:
Στο «Η ποίηση είναι τρέποντες και τέρποντες τον Λόγο ήχοι» και στο «Αγαπήστε με ζωντανόν. Αν αυτό δε γίνεται, μη μ΄αφήσετε να πεθάνω. Αν κι αυτό δε γίνεται, να με θυμάστε»
Θα είμαι σύντομος, όσο ακριβώς χρειάζεται για να σκιστεί ένα μνημόνιο
Εκτός απο τον «Εμονίδη» του και μερικές δημοσιεύσεις, ο George le nonce είναι ξακουστός για ενα έργο «εν προόδω» που έχει τίτλο «τα μούτρα του George le nonce», που σχεδιάστηκε, χαράχτηκε, υλοποιήθηκε και λειτουργεί στο διαδίκτυο, ως κήπος των Φίντζι-Κοντίνι, λαμπρός ανάμεσα στα μπαχτσεδάκια μας, στα κηπάρια, στις βραγιές και στους τράφους των υπο φυλλοξήρα αμπελιών μας.
Ίσως ο μόνος ποιητής που κατάφερε να συνδυάσει μια εκρηκτική, μονήρη εικαστική αντίληψη του ψηφιακού χώρου, με την πολυτονική, κρυπτική και συνεχώς διαλεγόμενη με τους μεγάλους συγγραφείς γραφή του.
Σπιλιάδες καθημερινού λόγου, αποτυπωμένες με το μόνον τίμιο εργαλείο που διαθέτει ο νούς, την επινόηση, συνυπάρχουν με στίχους προορισμένους να επιβιώσουν, έστω και υπό δημόσια αδιαφορία.
Τον εκτιμώ, τον θαυμάζω και όμως, πρώτη φορά τον επαινώ.
Δημοσίως.
Είναι ο άνθρωπος που κατάφερε στο ποίημα «Ηθοποιός» να ενθέσει έναν απόλογο εκ του τάφου, του ήρωος του Καβάφη που προκάλεσε την συγγραφή του «ωραία λουλούδια κι άσπρα, ως ταίριαζαν πολύ».
Ο νούντσιος του ελεήμονος θανάτου στις ζωές μας, βρήκε, στον πάγο της γραμματολογίας, μια σχισμή, που οι καλύτεροι την εκλάμβαναν ως ουλή και δεν επιχειρούσαν διείσδυση.
Και σοφίστηκε μια εύχυμη δρύπη, εκεί οπου οι υπόλοιποι νομίζαμε πως σήπεται μια κύστη με δυσοίωνη πρόβλεψη.
Την «Νεκρή φύση» του απαρτίζουν επτά, μονολεξου τίτλου ενότητες. Μη παρασυρθείτε από την αλληλουχία μερικών ποιημάτων που παρουσιάζονται ως πεζομορφικά.
Πρόκειται για ποιήματα, διαυγή και εντελή, καθόλου για πεζοτράγουδα η για εκειές τις ποιητικές συνθέσεις που απαιτούν αφηγηματική απλοχωριά.
Προς επίρρωσιν: διαβάστε φωναχτά οποιοδήποτε πεζόμορφο ποίημά του.Μόνοι σας θα σταματάτε την απαγγελία, εκεί όπου ο κρυμμένος στίχος κάνει ένα κράτει, για να περάσεις στον επόμενο.
Είναι μια δομή αντίστοιχη της βυζαντινή τεχνικής της κρυμμένης πλίνθου.
Το μυστικό, για να πουμε και καμιά είδηση, βρίσκεται στην βαθεία γνώση της προσωδίας, ως μηχανισμού παραμυθίας και πειθούς.
Δοκίμασα να διαβάσω τον «Θηλασμό», την «Εκδρομή», το «΄Αρρωστοι» όπως διαβάζουν οι αναγνώστες από καθέδρας στις μοναστικές Τράπεζες, ή όπως διαβάζεται ο Απόστολος στις τελετουργίες.
Η προσωδία λειτουργεί θαυμάσια, αρκεί να ποστάρεις τις ανάσες σου σωστά.
Αλλά το το «φίλοι» το διάβασα φωναχτά ως gangsta R&B ,αναγκαστικά, κι ας με συγχωρήσει ο ποιητής, χώνοντας εδώ κι εκεί κανένα εξ υπογιύου «χν!» ή «yo».
Μια χαρά ρολάριζε.
Η τέχνη της ρητορικής διδάσκει ότι μετά το καταληκτικό καλαμπουράκι, η ουρά του ζενερίκ απαιτεί έναν κολοφώνα που περιέχει συστάσεις.
Αγοράστε, διαβάστε και είτα κρίνετε εν τη απουσία μας. Διότι ο εγκέφαλος δεν είναι στομάχι, που είτε του ρίχνεις πατάτες μπλουμ, είτε μοσχαράκι κόμπε, σου μηνάει «χόρτασα».
Ο εγκέφαλος, εάν χορτασθεί, παράγει ακατάλυτη και θριαμβεύουσα νοητική ασέλγεια.
Κι αν μεταβίας κρατιέμαι και δεν φιλάω τα χεράκια του Le nonce, είναι διότι πρόλαβαν οι ακίνητοι να στερήσουν την πάσα μου κίνησιν κατά την διατύπωση του ξεχασμένου Λεωνίδα Πολυδεύκη.
George Le Nonce 