un resto di troppi risvegli

3 σκέψεις πάνω στὸ “un resto di troppi risvegli”

1. Γιατι αναγνωριζω το συναισθημα;
   Γιατι γευτηκα ξανα τα δακρυα;
   Γιατι με ειδα στην παραλια μονο μου;
   σαν σε ταινια ξεθωριασμενη του 80;
   Ισως γιατι οι ανθρωποι
   δεν ειναι οπως θα θελα
   τοσο μοναδικοι.
   Ειναι παντου και παντα
   το ιδιο μονοι .

   Ἀπάντηση

   1. λείπουν, κυρίως. εἶναι μακρυά.

      Ἀπάντηση

2. …και ειναι ο μονος λογος που τους κανεις τοσο ποθητους, η αποσταση μεταξυ μας.

   Ἀπάντηση

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.