a dull head among windy spaces

~ ἀπὸ George Le Nonce στὶς 22 Φεβρουαρίου, 2009.

3 ἀπαντήσεις to “a dull head among windy spaces”

  1. Μνήμη, η μόνη αλήθεια μας.

  2. Ναι, τη γνωρίζω αυτή την αίσθηση. Να λες μια ζωή “έχω καιρό” και ξαφνικά να βρίσκεσαι εκεί που ο καιρός έχει τελειώσει.
    Το ζουμί είναι να μπορέσεις να ξεκινήσεις ξανά από το τίποτα και χωρίς να λογαριάζεις τον καιρό.
    ..ψιλοχάθηκα Γιώργο.. δεν γινόταν αλλιώς, παρά μόνο να χάνομαι στο άπλωμά μου..

  3. Ναι, έρχεται η ώρα που αμφιβάλλω αν είμαι εγώ ο θεός κι αν όνως εγώ δημιούργησα αυτό τον κόσμο. Και μέσα απ’ την αμφιβολία αυτή αναδημιουργώ τα πάντα. Κι έιναι ένας άλλος κόσμος που ο προηγούμενος δεν μπορούσε να τον διανοηθεί…

    Ωραίο κείμενο!!!

Σχόλια

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

 
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: